Με συγκινούν τα ίχνη των ανθρώπων στο χρόνο. Σε αυτό το στεφάνι πηγαδιού στην Ελευσίνα αποτυπώθηκε ο μόχθος, η ζωή της κάθε μέρας, των ανθρώπων που με σχοινιά άντλησαν δροσερό μυστικό νερό από τα έγκατα της ιερής γης.

Κάθε φορά που σφάζεις τον ουρανό
τα βράδυα μαζεύω επιμελώς τα κομμάτια μου.
Πάντα, όμως, κάποια ερείπια τα χάνω.
Φριχτά κουράστηκα 
να ψάχνω στο Έρεβος συντρίμια που δεν πιάνουν τα βλέμματα.
Σιγά-σιγά ,κάθε φορά λίγο από την ψυχή μου έτσι χάνω. 
Στο τέλος δε θα μείνει κανένα γυαλάκι να κατοικήσω.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

Αγαπώ ιδιαίτερα τις πόρτες των ανθρώπων. Νομίζω ότι η ψυχή του σπιτιού κατοικεί εκεί πάνω. Πριν καλά -καλά μπεις  σου αποκαλύπτει πολλά για τους ενοίκους.Τούτη τη λάτρεψα στην Κύθνο, το καλοκαίρι που μας αγκάλιασε το 2010.

Λόγια φτερά

Πολύ της μόδας τα φτερά.
Όλοι τα ζωγραφίζουν,
τα σκαλίζουν,
τα φτιάχνουν σιδερένια σφυρήλατα
- με οργή και μανία να χτυπάς το αμόνι για να γίνουν άφθαρτα.
Παράξενη εποχή.
Θέλει ο κόσμος να πετάξει,
να φύγει,
να σωθεί.
Μα είναι άγκυστρο αιματηρό ο εαυτός.